የብሔራዊ ቡድን ጨዋታዎች እረፍት የራሱ የሆነ ትኩረት ይኖረዋል። ቶማስ ቱሄል ለእንግሊዝ እግር ኳስ ድክመቶች ተጠያቂ ነው ወይስ አይደለም የሚሉ ውይይቶች ይኖራሉ። በልምምድ ሜዳ ባሳለፋቸው ጥቂት ሰዓታት ውስጥ ተጫዋቾቹ ኳስን እንዲቆጣጠሩ ማሰልጠን ባለመቻሉ ቁጣ ይነሳል። ከሁሉ በላይ ደግሞ ጀርመናዊ በመሆኑ እና መልክና አቋሙ በብስኩትና በሞርፊን የሚኖር የናፖሊዮን ዘመን ባሕር ኃይል አዛዥ ስለሚመስል የሚሰነዘረው ቁጣ ይቀጥላል። ይህ ግን የፕሪሚየር ሊጉን ክፍተት አይሞላውም። ያ የነበረው የአድሬናሊን ስሜት ሲጠፋ የሚፈጠረው ባዶነት የማይቀር ነው።
ነገር ግን የሚያጽናኑን አንዳንድ የተለመዱ የበልግ ወጎች አሉ። ከነዚህም አንዱ የፕሪሚየር ሊጉ “የአገሪቱ ሁኔታ” ግምገማ ሲሆን “የት ነን?”፣ “ምንድን ነን?” እና “ወዴት እየሄድን ነው?” የሚሉ ጥያቄዎችን ያነሳል። በዚህ ጊዜ መልሱ ቀላል ነው። አምስት ሳምንታት ካለፉ በኋላ የፕሪሚየር ሊጉ ሁኔታ ካለፈው ዓመት ጋር ተመሳሳይ ነው። ትልቁ ዜና ምንም አይነት ትልቅ ዜና አለመኖሩ ነው። ብዙ ነገሮች እየተከናወኑ ቢሆንም፣ በቡድኖች፣ በጨዋታ ስልት፣ በከዋክብት እና በውጤቶች ረገድ ብዙም የተቀየረ ነገር የለም። ወደ ኋላ አንድ ዓመት ብንመለስ ሁኔታው ተመሳሳይ ነበር። ራሰ በራ እና ግልፍተና አሰልጣኝ ያለው ጠንካራ ቡድን አምስቱንም ጨዋታዎች አሸንፎ ነበር፤ ነገር ግን በተከላካይ መስመር ደካማ ይመስል ነበር። ሊጉን የሚያሸንፈው ቡድን ሁለተኛ ነበር፤ ያ ቡድንም አርሰናል ነበር። መካከለኛዎቹ ቡድኖች ደግሞ በጣም አስደሳች ነበሩ፤ እነዚያ በ ‘ቢ’ (B) ፊደል የሚጀምሩት ብራይተን እና ቦርንማውዝ። ኤርሊንግ ሀላንድ ጎሎችን እያስቆጠረ ነበር። ብሩኖ ፈርናንዴዝ ደግሞ እንደ ወጣቱ ኤልቪስ ፕሪስሊ፣ ነገር ግን በአደገኛ ኳሶችና በረብሻዎች የደጋፊን ፀጉር የሚያስነጭ ጭንቀት ይፈጥር ነበር።
እንደ ሁልጊዜው አሁንም አንዳንድ ቁልፍ ጥያቄዎች አሉ፤ እንደ እድል ሆኖ ሁሉም በቀላሉ ይመለሳሉ። ማይክል ካሪክ ማንቸስተር ዩናይትድን ወደ ቀጣዩ ደረጃ የሚያሸጋግር ሰው ነው? አይደለም። ዩናይትድ አሁን ባለበት ደረጃ እንዲገኝ እና ማይክል ካሪክን እንዲቀጥር ያደረገው እሱ ነው? አሁንም አይደለም። የዩናይትድ እውነታ ሌላ ደረጃ የለም። ደረጃው ይሄው ነው፤ ክለቡ የዘመናዊቷ ብሪታንያ ምሳሌ ሆኗል፤ በታሪኩ የሚነግድ፣ በጊዜያዊ ሰራተኞች የሚመራ፣ በቱሪዝም እና በትዝታ የሚኖር የሰም ሙዚየም ይመስላል። ቶተንሃም ተስፋ ቆርጧል? ምናልባት አይደለም። 17ኛ ደረጃን ለመያዝ የሚያስችሉ ግድየለሽ ተጫዋቾች አሏቸው። ነገር ግን ለፕሪሚየር ሊግ ዜና ሱሰኞች ይሄም ቢሆን ሰልችቷቸዋል። ስፐርስ አሁን ቢወርዱ እንኳ ዝም ብላችሁ ስልካችሁን ወደ ላይ ታሳልፋላችሁ። ሊቨርፑል ወደ ቀድሞ ክብሩ እየተመለሰ ነው? ምናልባት አይደለም። የየርገን ክሎፕ ወርቃማ ዘመን አሁን ራቅ ብሎ መታየት ጀምሯል። እና አዎ፣ ፍሎሪያን ዊርትዝ በጣም ጥሩ ተጫዋች ነው። ነገር ግን በፕሪሚየር ሊጉ በጣም አስፈላጊ የሆነውን አካላዊ ንክኪ መቋቋም አይችልም። በፒኤስጂ፣ በባየርን ሙኒክ ወይም በኢንተር ሚላን በጣም ስኬታማ ሊሆን ይችላል።
ከዚህ ውጭ ግን ጨዋታው የተረጋጋ እና አስደሳች ምርት ነው። በታክቲክ ረገድ አሁንም በትንንሽ ለውጦች መደሰት እንችላለን። በጥልቀት ከመረመራችሁት ጥቂት የመልሶ ማጥቃት ጨዋታዎችን፣ የአንቶኒ ኢላንጋን ፍጥነት ወይም አንድ ክንፍ ተጫዋች በጠንካራ እግሩ ኳስ ማሻገር እንደሚችል በአጋጣሚ ሲደርስበት ልታዩ ትችላላችሁ። ጨዋታው ምን ያህል ወጥ እንደሆነ ማሳያው እነዚህ ትናንሽ ነገሮች ትልቅ ተደርገው መታየታቸው ነው። አሁንም አንድ አይነት የላቀ የጨዋታ ስልት ብቻ ነው ያለው፤ እሱም የክራይፍ-ሚሼልስ-ጓርዲዮላ-ጌገንፕሬሲንግ ውጤት የሆነው ‘Omniball’ ነው። በእንግሊዝ ይህ ከቁጥጥር ይልቅ ለአካላዊ ጥንካሬ ያደላል፤ ነገር ግን አሁንም አዲስ የኤሌክትሪክ መኪና እንደ መንዳት ያለ ስሜት ይሰጣል፤ አስደሳች፣ ጥራት ያለው ነገር ግን ሁልጊዜ የሚደጋገም። በቅርቡ አንድ ሮቦታዊ የማጥቃት ስርዓት ከሌላ ሮቦታዊ የመከላከል ስርዓት ጋር ተገናኝቶ እግር ኳስ መኖሩ የሚያቆም ይመስላል።
ፕሪሚየር ሊጉ በቀሪው 87 በመቶ የውድድር ዘመኑ ሁለት ነገሮች ያስፈልጉታል። ወደ አካላዊ ፍልሚያ ማዘንበሉ አስደሳች ነው። ስንት ጨዋታዎች በግጭቶች እና በማሸነፍ ፍላጎት እንደተወሰኑ ልብ ይሏል። ተጫዋቾቹ በቴክኒክ ደረጃ ተመሳሳይ ሲሆኑ ልዩነቱ የሚመጣው በአካላዊ ጥንካሬ እና በውድድር መንፈስ ነው። ብራይተን አርሰናልን ያሸነፈበት ጨዋታ ለዚህ ነው ትኩረት የሚስበው። አንድ የሊጉ ሻምፒዮን በቴክኒክም ሆነ በአካል ብልጫ ተወስዶበት ሲሸነፍ ማየት ብርቅ ነው። ለ90 ደቂቃዎች ለዋንጫ የሚጫወተው ብራይተን ብቻ ይመስል ነበር።
ይህ ሊጉ የሚያስፈልገው ሁለተኛው ነገር ነው። አንድ መካከለኛ ክለብ ይህን ብቃት ዓመቱን ሙሉ ይዞ እንደ ሌስተር ሲቲ ተዓምር ሊሰራ ይችላል? ብራይተን በየሳምንቱ እንዲህ ሊጫወት ይችላል? መልሱ አይደለም የሚልባቸው ግልጽ ምክንያቶች አሉ። በአርሰናል ላይ የተቀዳጁት አንድ ድል የ38 ጨዋታዎች ጉዞ ማለት አይደለም። ብራይተን ጥሩ ስብስብ ቢኖረውም አውሮፓዊ ጨዋታዎች አሉበት። ሌሎች ቡድኖችም ጥንካሬውን ለማክሸፍ ይሰራሉ። አሰልጣኙ ፋቢያን ሁርዘለር ገና የ33 ዓመት ወጣት ነው። ስራው ራሱን በየጊዜው መቀየር ነው፤ ልክ በመካከለኛ ክለቦች ያሉ ጎበዝ ተጫዋቾች ወደ ትላልቅ ክለቦች ለመሄድ እንደሚጥሩት ሁሉ። ምናልባት ለዚህ ሳይሆን አይቀርም የትላልቅ ክለብ ደጋፊዎች ተጫዋቾቻቸው በቂ ፍላጎት የላቸውም ብለው የሚጠረጥሩት። ነገር ግን ሊጉን ጠንካራ እና ሁልጊዜም ናፋቂ የሚያደርገው ይሄው ነው። ቶሎ ተመለስልን ፕሪሚየር ሊግ፤ ናፍቆቱ አሁንኑ መጥቶብናል።