አሌክስ ፈርጉሰን እርሳቸው ጡረታ እስኪወጡ ድረስ ዩናይትድ ታላቅ ሆኖ እንዲቀጥልና ከዚያ በኋላ ግን በሚያሳዝን ሁኔታ እንዲወድቅ ከሰይጣን ጋር ውል ተፈራርመው ሊሆን ይችላል የሚል ግምት ሊሰጥ ይችላል። ይህ ባይሆን እንኳ፣ «መንግሥት እኔ ነኝ» (l’état, c’est moi) የሚለው የአስተሳሰብ ዘይቤያቸው፣ በስኬት ማማ ላይ በነበሩበት ጊዜም እንኳ ከእርሳቸው በኋላ የሚመጣውን ውድቀት እያዘጋጀ ነበር፤ ይህም ቀደም ሲል ከተከሰቱት ክስተቶች የመነጨ ውጤት ነው። ከሙኒኩ የአውሮፕላን አደጋ ማግስት፣ ሉዊስ ኤድዋርድስ (በኋላ ለትምህርት ቤቶች የተበላሸ ስጋ በማቅረብ የሚታወቀው) የዳይሬክተሮች ቦርዱን ተቀላቀለ፤ በመጨረሻም አጠራጣሪ በሆነ የአክሲዮን ሽያጭ ክለቡን ተቆጣጠረ። በመቀጠልም ክለቡን ለማርቲን—ብቃት ላነሰው ልጁ—አወረሰው፤ እርሱም ለግል ጥቅሙ ሲል አክሲዮኑን ለገበያ አቀረበ። ይህም ለማሸነፍ፣ ለማዝናናትና አንድነትን ለመፍጠር የተቋቋመውን ታላቅ ተቋም ለባለአክሲዮኖች ትርፍ የማስገኘት ህጋዊ ግዴታ ወዳለበት ንግድ ለወጠው። ይህ ሁኔታ ዩናይትድ በማንም በቀላሉ እንዲገዛ በር ከፈተ፤ አሌክስ ፈርጉሰንም ከሁለት ዳይሬክተሮች ጋር በተፈጠረ አለመግባባት ሳቢያ—ፈረስ፣ አዎ ፈረስ፣ ለመንታ ፈረስ የዘር ፍሬ ሲባል መንግሥቱ ጠፋ—ባለቤቶቹ አክሲዮናቸውን ለግሌዘር ቤተሰቦች ሸጡ። ግሌዘሮችም የክለቡን መግዣ ዋጋና ተጓዳኝ የወለድ እዳ በራሱ በክለቡ ላይ ጫኑበት፤ መንግሥትና የእግር ኳስ ባለሥልጣናትም በኋላ ላይ በሕግ የተከለከለውን ይህን ዝውውር ዝም ብለው አሳለፉት። በወቅቱ ፈርጉሰን ይኸው ባለቤትነት ምን ዓይነት ቀውስ እንደሚያስከትል ጠንቅቀው ተገንዝበው መሆን አለበት፤ ያለእርሳቸው ድጋፍ ባንኮች ብድር ላይሰጡ እንደሚችሉ ያውቁ ነበር። ዋና ሥራ አስፈፃሚው ዴቪድ ጊልም ግዢውን እንደሚቃወሙ ቢናገሩም በቦታቸው ላይ ጸንተው ቀጠሉ፤ ዘረፋውም በዚህ መልኩ ተጀመረ።
በመቀጠል የእንግሊዝ እግር ኳስ በከፍተኛ ሁኔታ አደገ፤ በማንቸስተር ዩናይትድ ላይ ኢንቨስት ማድረግ የሚቻለው እንደ አካባቢ በካዩ እና የፀረ-ስደተኞች አቀንቃኙ ጂም ራትክሊፍ ላሉት፣ እጅግ በበዛ ሀብታቸው ምክንያት ስብዕናቸው ጥያቄ ውስጥ ለሚገባ ባለሀብቶች ብቻ ሆነ። የማንቸስተርንም ሆነ የዩናይትድን ሁሉን አቀፍ እና ዓለም አቀፋዊ መንፈስ የሚፃረር የተሳሳተና ከፋፋይ ንግግር እያስተጋቡ፣ የሥራ ቅነሳ ተደረገ፣ ከደጋፊዎች ጋር ግጭት ተፈጠረ፤ የኦልድ ትራፎርድ ተወዳጅ መቀመጫዎች ክለቡ ለአንድ ቀን ጎብኝዎች በከፍተኛ ዋጋ እንዲሸጥ በሚል የቀድሞ ደጋፊዎች ተገፉ፤ ለረጅም ጊዜ የዘለቁ ደጋፊዎች ደግሞ በሀሰተኛ የትኬት ሽያጭ ክስ ታገዱ—ይህም ክለቡ ለራሱ የማይተገብረው መርህ ነው። እንደ ማንኛውም ቢሊየነር ሁሉ፣ ራትክሊፍ ትክክለኛ አመለካከት የሚመነጨው ከገንዘብ እንጂ ከእውቀት አይደለም ብሎ የሚያምን ይመስላል፤ ይህም በእግር ኳስ ውሳኔዎች ላይ የመጨረሻውን ቃል ለራሱ እንዲሰጥ አድርጎታል። ቃል በገባው መሰረት «ምርጥ» የሥራ አስፈፃሚዎችን ከማምጣት ይልቅ፣ የእርሱ ዩናይትድ የፖለቲካ ተንታኞች «የቦሪስ መርህ» በሚሉት መንገድ እየተመራ ነው፤ ምንም ችሎታና ስብዕና የሌላቸው፣ ለራሳቸው ገጽታ ብቻ የሚጨነቁ ሰዎች ቦታዎችን እንዲይዙ ተደርጓል፤ በዚህም የተነሳ የተፈጠረው ትርምስ ተቋሙን ሆን ተብሎ የማፍረስ ያህል ሆኗል።
ስለዚህ የተለመደው አዙሪት ይቀጥላል፡ ሻምፒዮንስ ሊግ መግባት አይቻልም፣ በቂ በጀት አይለቀቅም፤ አዲስ የማይመጥን አሰልጣኝ ደረጃቸውን ላልጠበቁ ተጫዋቾች ከፍተኛ ገንዘብ ያወጣል፤ ዘላቂነት በሌለው የመከላከል ስልት የሻምፒዮንስ ሊግ ተሳትፎ ይረጋገጣል፤ አሰልጣኙ ከሻምፒዮንስ ሊግ ከሚገኘው ገቢ ያነሰ ገንዘብ ተከልክሎ አስፈላጊው ዝውውር እንዳይፈጽም ይደረጋል፤ አሰልጣኙ ተገቢው ግብዓት ሳይኖረው የማጥቃት አጨዋወት ለመተግበር ይሞክራል፤ ሰራተኞችን በመቀነስ ከተቆጠበው ገንዘብ እጅግ በበለጠ ካሳ አሰልጣኙ ዘግይቶ ይሰናበታል፤ ከቀዳሚው ፍጹም የተለየ ፍላጎት ያለው አዲስ የማይመጥን አሰልጣኝ ይሾማል፤ የሥራ አስፈፃሚዎች ተጠያቂነት ግን ፈጽሞ አይታይም። ስለሆነም ማይክል ካሪክ በአዕምሮው ራሱን እንዳሰናበተ ሰው ቢታይም እስካሁን አለመባረሩ አያስገርምም። ምናልባት ይህ ጊዜያዊ እፎይታ ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን ይበልጥ ምክንያቱ የካሳ ክፍያውን ለመቆጠብ፣ አመራሮቹ በተተኪው ላይ ስምምነት ላይ ባለመድረሳቸው፣ እንዲሁም ኦማር ቤራዳ እና ጄሰን ዊልኮክስ እርሱን ካባረሩ በኋላ ሌላ ጥፋት ተከትሎ ራሳቸውንም ማሰናበት እንዳለባቸው ጠንቅቀው ስለሚያውቁ የሚታይ ያልተለመደ ተስፋ ነው። ነገር ግን እነርሱም ሆኑ ዩናይትድ በዚህ መንገድ አይሰሩም። ስለዚህ ተገቢውን የተጫዋቾች ቅጥር ባለማድረግ፣ በአሰልጣኝ ቡድኑ ውስጥ ልምድ ባለመጨመር፣ የሄዱትን የአካል ብቃትና የቆመ ኳስ አሰልጣኞች ባለመተካት እንዲሁም አዲሱን የአጨዋወት ዘይቤውን ዝርዝር ባለመመርመር ካሪክን እንደበደሉት ሁሉ፣ አሁንም ከአቅሙ በላይ በሆነ ሥራ እንዲቀጥል በማድረግና ሊታደግ የሚችለውን የውድድር ዘመን በማበላሸት እየበደሉት ይገኛሉ። ይህ ሁሉ ሲሆን ግን የግሌዘሮች የትርፍ ድርሻ ክፍያ ሳይቋረጥ ይፈስሳል።
ስለዚህ ጥያቄው የማንቸስተር ዩናይትድ ቀጣይ አሰልጣኝ ማን መሆን አለበት የሚለው ሳይሆን፣ ዩናይትድን ማሰልጠን የሚችል ማንም ሰው አለ ወይ? የሚለው ነው። መልሱም ከጊዜ ወደ ጊዜ—በ‹ሴክሲ ቢስት› ፊልም ውስጥ ዶን ሎጋን የተናገረውን ለመጥቀስ—«የለም» የሚል እየመሰለ መጥቷል። በሜዳ ላይ ያሉ አፋጣኝ ችግሮች ግልጽ ናቸው፡ ቡድኑ የአካል ብቃት የለውም፣ የጋራ ስነ-ልቦናው ደካማ ነው፤ ለዓመታት ከተዋሸ በኋላ በመጨረሻ የቡድኑ አምበል ተስፋ ቆርጧል፤ ተጫዋቾቹ አመራሮቹን ይጠላሉ፣ ከባቢው በሙሉ መርዛማ ሆኗል። እነዚህ ደግሞ ጥቃቅን ችግሮች ናቸው። በአጠቃላይ፣ የእግር ኳስ አሰልጣኝነት አምስት ገጽታዎችን ያካትታል፡ ማሰልጠን፣ ታክቲክ፣ ተሰጥኦን መለየት፣ የተጫዋቾች ስነ-ልቦናዊ እንክብካቤ እና የባለቤትነት ግርማ (presence)። ምንም እንኳን በሁሉም ዘርፍ የተካነ አሰልጣኝ ባይኖርም፣ ለአሁኑ ዩናይትድ ግን ይህ ሁሉ በግድ ያስፈልጋል። ከዚህም ባሻገር፣ ይህ ለጀማሪ የሚተው ስራ ባለመሆኑ የቀደመ የስራ ታሪክ ወሳኝ ነው—የኡናይ ኤመሪ እጩነት የሚወድቀውም እዚህ ላይ ሊሆን ይችላል፤ መካከለኛ ክለቦችን በመለወጥ ረገድ ያለው ድንቅ ብቃት፣ ከፍተኛ ጫና ባለባቸው ሁለት ትልልቅ ክለቦች ባጋጠመው ውድቀት ጥላሸት ተቀብቷል። ይህ ደግሞ ወደ ስነ-ልቦናዊ እንክብካቤ እና የባለቤትነት ግርማ ያመጣናል። ከሁለተኛው የዓለም ጦርነት በኋላ ባለው ጊዜ ውስጥ ግልጽ የሆነ ማራኪ ግርማ (ካሪዝማ) ሳይኖረው በዩናይትድ ዋንጫ ያነሳው ኤሪክ ቴን ሀግ ብቻ ነው፤ አሁን ደግሞ የክለቡ ታላቅነት ይህንን ከመቼውም ጊዜ በላይ ይፈልጋል። ይህ ባህሪ ከኤዲ ሀው ጋር አይገናኝም፤ አንቶኒዮ ኮንቴ ደግሞ የተጫዋቾች ስነ-ልቦናዊ እንክብካቤን የሚሰጥ አይደለም፤ ሥራው ድንቅ ቢሆንም፣ ከዩናይትድ ጋር መጠነኛ ተመሳሳይነት በነበረው ስፐርስ ውስጥ በከፋ ሁኔታ ወድቋል።
ዩናይትድ ለሻምፒዮንስ ሊግ ማለፍ ካልቻለ፣ የፋይናንስ እጥረቱ ከፍተኛ ብቃት ያለው አሰልጣኝ እና ታክቲሻን የግድ ያደርገዋል። ያም ሆነ ይህ፣ ተጫዋቾችንና የተለያየ ባህሪ ያላቸውን ሰዎች በአስማታዊ መንገድ የማቀናጀት ጥበብ ብቻውን ስኬትን እንደማያረጋግጥ እግር ኳስ ተለውጧል። ይህም ተሰጥኦን ወደ መለየት ያደርሰናል፤ ምክንያቱም የተጫዋቾች ጥራትና ብልህነት ከሁሉ የተሻለው ስልጠናና ታክቲክ ናቸውና። ከፈርጉሰን በኋላ ከተገዙት 78 ተጫዋቾች መካከል ብሩኖ ፈርናንዴዝ እና ምናልባትም ዝላታን ኢብራሂሞቪች ብቻ አስተማማኝ ስኬት ተብለው ሊጠቀሱ ይችላሉ፤ ስለዚህ የሚቀጥለው አሰልጣኝ—ዩናይትድ ከማንም በላይ ተገቢውን ብቃት ያላትን ኤማ ሄይስን ኢላማ አያደርግም ተብሎ ከታሰበ—ተሰጥኦን የማሽተት ጥልቅ ችሎታ ሊኖረው ይገባል። እነዚህን መስፈርቶች የሚያሟላው ሌላው አሰልጣኝ የነበረው ዩርገን ክሎፕ እንኳ—ኤድ ውድዋርድ በዩናይትድ ላይ ካደረሳቸው ጉዳቶች ሁሉ እርሱን ማጣቱ እጅግ ውድ ዋጋ ያስከፈለ ነበር—በታሪክ ምርጥ የዝውውር ስራዎችን ባከናወነ ክፍል ተጠቃሚ ሆኗል። ይህም ምንም እንኳን ከባቢው አስቸጋሪ ቢሆንም በቶተንሃም የሆነ ነገር የገነባውን ማውሪሲዮ ፖቼቲኖን እና ጁሊያን ናገልስማንን ያስቀራል። ነገር ግን ፖቼቲኖ ከአሜሪካ ወንዶች ብሔራዊ ቡድን ጋር አዲስ ውል ባይፈርም እንኳ፣ ሞውሪንሆ ከዓመታት ወሬ በኋላ ኦልድ ትራፎርድ ሲደርስ እንደነበረው ሁሉ እርሱም አስደናቂ ዘመኑ ያለፈበት ይመስላል፤ ናገልስማን ደግሞ በራሱ ሀሳብ ብቻ ነፃ አሳቢ ሊቅ የሆነ ወይም «የንጉሡ አዲስ ልብስ» አይነት አጭበርባሪ ሊሆን ይችላል። ይህ ሁሉ የሚያሳየው ውድቀት ብዙ አባቶች ያሉት መሆኑንና አንዴ ስር ከሰደደ ደግሞ በቀላሉ እንደማይጠፋ ነው። ሆኖም ማህበረሰብ ፈጽሞ ከመጥፋት የሚታደጉት መልካም ነገሮች እንዳሉት ሁሉ፣ ማንቸስተር ዩናይትድም አሁንም አቅም አለው፤ ረጅሙ ጉዞም እንኳ የሚጀምረው በአንድ እርምጃ ነው። ነገር ግን ያ እርምጃ በትክክለኛው አቅጣጫ መወሰዱን ለማረጋገጥ የሚያስችል ማስተዋል ያለው ማን ይኖራል?