በአንድ ጨዋታ በአማካይ 4.25 ጎሎች መቆጠራቸው ካለፉት ዓመታት አንጻር ሲታይ እጅግ አስደናቂ ነው። ከ2008-09 የውድድር ዘመን በፊት በሻምፒዮንስ ሊጉ የጥፋት (knockout) ምዕራፍ በአንድ ጨዋታ ከሦስት ጎል በላይ የተመዘገበው በአንድ የውድድር ዓመት ብቻ ነበር። ከ2008-09 እስከ 2019-20 ባለው ጊዜ ውስጥ ደግሞ የጎል አማካዩ ከሦስት በታች የወረደው በአንድ የውድድር ዘመን ብቻ ነበር። ከዚያም ለተከታታይ አራት ዓመታት አማካዩ ከ2.72 በላይ ሳይወጣ ቆይቶ (በ2022-23 እስከ 2.34 ወርዶ ነበር)፣ ባለፈው የውድድር ዓመት ወደ 3.29 አገርሽቷል። በዚህ የውድድር ዘመን የማጣሪያ ዙር ላይ ደግሞ ምንም የፕሪሚየር ሊግ ቡድኖች ባልነበሩበት በአንድ ጨዋታ 3.94 ጎሎች ተቆጥረዋል፤ ይህም ጉዳዩ የእንግሊዝ ክለቦች ብቻ እንዳልሆነ ያሳያል።
እ.ኤ.አ በ2021 የሜዳ ውጪ ጎል ሕግ መቅረት ለጎሎች መቀነስ ምክንያት እንደሆነ የሚገልጽ መላምት ቢኖርም፣ የጎል መጠኑ መጨመር ያ ተፅዕኖ ጊዜያዊ መሆኑን ያሳያል። በፕሪሚየር ሊጉ ባለፉት አሥር ዓመታት የጎል አማካዩ በ2.7 እና 2.8 መካከል ተረጋግቶ ቆይቷል። በሁለት ጨዋታዎች የሚወሰኑ የጥፋት ውድድሮች ከሊግ ጨዋታዎች በላይ ጎል ቢታይባቸው የሚጠበቅ ነው። አንድ ቡድን በሁለትና ከዚያ በላይ ጎሎች ከተመራ፣ ውጤቱን አምኖ ከመቀበል ይልቅ ተስፋ ቢስ ቢመስልም ማጥቃቱን መቀጠል ይመርጣል፤ ምክንያቱም እዚህ ጋር የሚጠበቅ የጎል ልዩነት (goal difference) የለም። በተጨማሪም ተጨማሪ ሰዓቶች ለጎል መጨመር አስተዋጽኦ አድርገዋል፤ በዘንድሮው የማጣሪያ ዙር እና በ16ቱ ዙር ውስጥ በተደረጉ ተጨማሪ 30 ደቂቃዎች ውስጥ አራት ጎሎች ተቆጥረዋል።
እርግጥ ነው፣ ለእያንዳንዱ ጨዋታ የየራሱ ምክንያቶች አሉ። ለምሳሌ በባየርን ሙኒክ እና በአታላንታ፣ እንዲሁም በሊቨርፑል እና በጋላታሳራይ መካከል የታዩት ጨዋታዎች የደረጃ አለመመጣጠን የታየባቸው ነበሩ። ሊቨርፑል በሜዳው አንፊልድ ጋላታሳራይን ሲያሸንፍ የነበረው ብቃት እጅግ የላቀ ነበር። በቶተንሃም እና በአትሌቲኮ ማድሪድ ጨዋታ ደግሞ ስፐርስ በመጀመሪያዎቹ 15 ደቂቃዎች ውስጥ ሦስት ጎሎችን ያስተናገዱት በአንቶኒን ኪንስኪ ምርጫ ምክንያት በገጠማቸው ቀውስ ነበር። ኒውካስል ከባርሴሎና፣ ቼልሲ ደግሞ ከፒኤስጂ ጋር ባደረጓቸው ጨዋታዎች ውጤቱን ለማሳደድ ሲጥሩ በመልሶ ማጥቃት የተቆጠሩባቸው ጎሎች የውጤት ልዩነቱን አባብሰውታል።
ምናልባትም በፕሪሚየር ሊጉ ክለቦች ላይ የታየው ድክመት ከታክቲክ ለውጥ ጋር የተያያዘ ሊሆን ይችላል። የፔፕ ጋርዲዮላ “juego de posición” ወይም የቦታ አጠቃቀም ስልት እያበቃለት እንደሆነና ቀጣዩ አቅጣጫ ምን እንደሆነ ግልጽነት የጎደለው ይመስላል። አሰልጣኞች አዳዲስ ነገሮችን ከመሞከር ይልቅ፣ ግልጽ ዕቅድ አለው የሚባለውን የሚኬል አርቴታን ስልት በግራ መጋባት ውስጥ ሆነው የሚከተሉ ይመስላል። ጄምስ ሆርንካስትል እንደገለጸው፣ የእንግሊዝ እግር ኳስ ረጅም ኳሶች፣ የማዕዘን ምቶች፣ ጥንቃቄ እና ቁጥጥር ላይ ያተኮረ “shit-at-the-back-stick” ወደሚባል ዘመን ተሸጋግሯል።
የአርቴታ መርሆዎች—ወደ ኋላ ተመልሶ መከላከል፣ ብዙ አለመጋለጥ እና በማዕዘን ምቶች ላይ መተማመን—የፕሪሚየር ሊግ ክለቦች ከመደበኛ ጨዋታ ለሚመጡ ፈጣን ጥቃቶች ያላቸውን ምላሽ አዳክሞት ይሆን? ኳስ ይዘው የሚሮጡ እና የተከላካይ ክፍሉን ሰንጥቀው የሚገቡ ተጫዋቾችን የመቋቋም ብቃታቸው የጠፋ ይመስላል። ባለፉት ጥቂት ሳምንታት የታየው ሁኔታ የእንግሊዝ ክለቦች በጉልበት እንጂ በጥበብ በበለጸጉ የአውሮፓ ቡድኖች እንደሚሸነፉ የሚያሳይ የድሮው ታሪክ የተመለሰ ይመስላል።