ይህ ስሜት ከምን እንደሚመጣ ሁላችንም እናውቃለን። በማእዘን ምት ወቅት የሚደረግ መተናነቅ፣ ረጅም ውርወራዎች፣ የቆመ ኳስ ለመምታት የሚባክን ደቂቃ ተኩል፣ ኤቨርተን እንደ ራግቢ ኳሱን ወደ ሰማይ ሲሰቅል፣ አርሰናል በማእዘን ምት ሲያስቆጥርና ሲቆጠርበት ማየት። ይህ ክርክር በስታቲስቲክስ የሚፈታ አይደለም፤ ምክንያቱም በመጨረሻ ስሜት ላይ የተመሰረተ ነው። ጋሬዝ ሳውዝጌት እንግሊዝን ለ2018 የዓለም ዋንጫ ግማሽ ፍጻሜ ሲያደርስ በቆሙ ኳሶች ጥንካሬው ተወድሶ ነበር። አርሰናልም ቢሆን ከመደበኛ ጨዋታ ብዙ ጎሎችን ያገባል። ‘ጥሩ እግር ኳስ’ የሚለው ትርጉም እንደየሰው ይለያያል። ፍጥነት ትፈልጋላችሁ ግን እንደዛ አይደለም፤ አካላዊ ጨዋታ ትፈልጋላችሁ ግን ከቁጥጥር ውጭ ሲሆን ትቃወማላችሁ። ስሜት ደግሞ ሁልጊዜ አመክንዮአዊ መሆን የለበትም።
ይህ ስሜት ከየት መጣ? ባለፉት አስርት ዓመታት ጨዋታው ቢቀየርም፣ አንድ ነገር ግን አልተለወጠም፦ የተወሰነ የእድሜ ክልል ላይ ያሉ ወንዶች ‘ነገሮች እንደ ድሮው አይደሉም’ ብለው ማማረራቸው። ቢል ኒኮልሰን በ1958 ጨዋታው በጭንቀት ተወጥሯል ብለው ነበር። ማልኮም አሊሰን በ1973 ‘እግር ኳስ ጦርነት ሆኗል’ አሉ። ኸርበርት ቻፕማን በ1934 እና አርሴን ቬንገር በ2021 ተመሳሳይ ቅሬታዎችን አቅርበዋል። ይህ ምሬት ምናልባትም የትርጉም ቀውስ ወይም የትውልድ ደስታ ማጣት ሊሆን ይችላል። እግር ኳስን ብቻ ሳይሆን ቴሌቪዥን፣ ሙዚቃ፣ ፖለቲካና ዓለሙን በአጠቃላይ መጥላት ጀምረናል።
የምንኖረው ባልተረጋጋና እብደት በነገሰበት ዓለም ውስጥ ነው። ቀይ ቤዝቦል ኮፍያ የደፋ ሰው በቪዲዮ ጨዋታ እንደሚጫወት የውጭ አገር መሪዎችን የግድያ ትእዛዝ ይሰጣል። ህጻናት ይሞታሉ፣ ማንም ግድ የለውም። ዜናው እውነት ይሁን ሀሰት አይታወቅም። ግማሽ ህይወታችንን የምስጢር ኮዶችን በመሙላት እናሳልፋለን። እግር ኳስ ከዚህ ሁሉ መሸሸጊያችን ነበር፤ አሁን ግን የዓለሙን ምስቅልቅል መልሶ ያሳየናል። VAR ልክ በሳምንቱ መጨረሻ ባንክን ለማግኘት እንደመሞከር አድካሚ ነው። አዲሱ የሻምፒዮንስ ሊግ ፎርማት፣ በጦርነት ውስጥ ያሉ አገራት የሚሳተፉበት የዓለም ዋንጫ፣ የሙስሊም ተጫዋቾች መጮህባቸው፣ የውርርድ ድርጅቶች ስፖንሰርሺፕ እና ተለዋዋጭ የቲኬት ዋጋዎች… ይህ ሁሉ የእግር ኳስ ግንኙነታችንን አበላሽቶታል።
‘እግር ኳስ ሁልጊዜም ተስፋ ያስቆርጣል’ ሲል ኢያን ሃሚልተን ጽፎ ነበር። ምናልባት የእግር ኳስ የወደፊት እጣ ፈንታ እንደ ሮናልዲንሆ ያሉ ተጫዋቾች ዛሬ ቢኖሩ ይሳካላቸው ነበር ወይ በሚል ክርክር የሚሞላ ይሆናል። ነገር ግን እኔ አሁንም ማመን እፈልጋለሁ። በመጥፎዎቹ ነገሮች መካከል ጥሩዎቹን ማየት እመርጣለሁ፤ ምክንያቱም የእግር ኳስ ደስታ በምድር ላይ ወደር የለውም። ዮርዳኖስ ፒክፎርድ ያዳነውን ኳስ፣ አሌክስ ኢዎቢ በቶተንሃም ላይ ያስቆጠረውን ጎል፣ እና ብሩኖ ፈርናንዴዝ የሚያደርገውን ሁሉ ማየት እፈልጋለሁ። በሰንደርላንድ ደጋፊዎች ጩኸት ውስጥ ደስታን ማግኘት እፈልጋለሁ። አሰልቺነት ምርጫ ነው፤ ውበትም እንዲሁ።