በሌላ በኩል ዲጂታሉ ዓለም ውስጥ የነበሩ የድል አከባበር ተቺዎች ዱላና ጋሻቸውን አስቀምጠዋል። ዘመናዊው እግር ኳስ ደጋፊዎችን በመደብ፣ በክፍያ፣ በታማኝነት እና በዜግነት መከፋፈል ይወዳል። ቀይ፣ ብር፣ ወርቅ፣ ፕላቲነም እና የእንግዳ ተቀባይነት ደረጃዎች አሉ። ሆኖም በዚህ በሰሜን ለንደን ምሽት ምንም ዓይነት ክፍፍል የለም። ሁሉም የገበያ ክፍፍሎች ቀልጠው ወደ አንድ የሰው ዘር ስብስብ ተቀይረዋል፤ ሁሉም ሰው እርስ በርስ ለመገናኘት እና ሌሎችም እንደ እሱ ዓይነት ስሜት እየተሰማቸው መሆኑን ለማረጋገጥ ይፈልጋል። አርሰናል ምንድን ነው? ቦታ ብቻ አይደለም፤ የባቡር ጣቢያው ሳይቀር በ1930ዎቹ በኸርበርት ቻፕማን ጥያቄ መሠረት በክለቡ ስም የተሰየመ ነው። ደጋፊዎቹ ከኢስሊንግተን ብቻ ሳይሆን ከህንድ ኢንዶር እስከ አሜሪካ ኢታካ ድረስ ያሉ ናቸው። አብዛኞቹ ተጫዋቾች እና ሰራተኞች ደግሞ ከለንደን ውጭ ባሉ አካባቢዎች ይኖራሉ። ክለቡ ከተማዋን ከሌሎች ቢያንስ ስድስት ተቀናቃኞቹ ጋር ቢጋራም፣ የራሱ የሆነ ትልቅ ትርጉም አለው።
የአርሰናል ማንነት እንደ ጨዋታ ስልትም ብቻ የሚገለጽ አይደለም። በ1980ዎቹ የጆርጅ ግርሃም፣ በ1990ዎቹ የአርሴን ቬንገር፣ በ2010ዎቹ ቬንገር እና በ2020ዎቹ የሚኬል አርቴታ አርሰናሎች ሁሉም የየራሳቸው መገለጫ ቢኖራቸውም አንዳቸውም የክለቡን መሠረት አልከዱም። እንዲያውም ምርጦቹ የአርሰናል ቡድኖች ሁልጊዜም ፈገግታን ከጥንካሬ ጋር አጣምረው ይይዛሉ። ይህ የቲየሪ ኦንሪ እና የቶኒ አዳምስ፣ የሊያም ብሬዲ እና የኬቲ ማክኬብ፣ የዴክላን ራይስ እና የፓት ራይስ ክለብ ነው። ማንኛውም እንደ አርሰናል ያለ ትልቅ ክለብ ከዓርማና ከስኬት በላይ አንድን ታሪክና ሃሳብ መወከል አለበት። የአርሰናል ማንነት (አርሰናሊዝም ልንለው እንችላለን) በአጠቃላይ የለንደንን ማንነት ያንፀባርቃል። ዘወትር የሚለዋወጥ፣ አዳዲስ ነገሮችን የሚጨምር፣ ውስብስብ እና ሁሉንም የሚቀበል ከተማ። የውጭ ሰዎች የአገር ተወላጅ የሚሆኑባት፣ የአገር ተወላጆች ደግሞ እንደ እንግዳ የሚታዩባት። አርሰናል በዚህ ግራ በሚያጋባ ለውጥ ውስጥ እንደ መመሪያ ኮከብ እና እንደ ቤት የሚያገለግል ተቋም ነው።
ባለፉት ጥቂት አሥርተ ዓመታት ከተማዋን የኔ ነው ለማለት አስቸጋሪ እየሆነ መጥቷል። የቅንጦት ሕንፃዎች ቢገነቡም የሚኖርባቸው የለም፣ የኑሮ ውድነት ነባር ነዋሪዎችን እያፈናቀለ ነው፣ ትምህርት ቤቶችም እየተዘጉ ነው። ለቀኝ ዘመም ፖለቲከኞች ኢስሊንግተን የትዕቢት እና የልሂቃን ተምሳሌት ተደርጎ ቢወሰድም፣ እውነታው ግን 43 በመቶ የሚሆኑት የዚህ አካባቢ ሕፃናት በድህነት ውስጥ የሚኖሩ መሆናቸው ነው። ቦሪስ ጆንሰን ራሱ በዚህ አካባቢ ለዓመታት ቢኖርም፣ ኢስሊንግተንን እንደ ስድብ ይጠቀምበት ነበር። አርሰናልም ልክ እንደ አካባቢው ሁሉ፣ የሚደርስበት ጥላቻ በጨመረ ቁጥር ጥንካሬውም አብሮ ይጨምራል። “ለስላሳ ናቸው፣ ስብዕና የላቸውም” ይባላሉ፤ በሌላ በኩል ደግሞ “ኃይለኛ ናቸው፣ አሰልጣኛቸውም ይቆጣል” ይባላሉ። ከመጠን በላይ ያከብራሉ፣ በኢንተርኔት ላይም ይበዛሉ ተብለው ይተቻሉ። ላለፉት 22 ዓመታት የአርሰናል ደጋፊ ወይም ተጫዋች መሆን ለፌዝና ለጥርጣሬ መጋለጥ ነበር።
ወጣቶቹ ደጋፊዎች ያላዩትን ዘመን የሚያስታውስ የ90ዎቹን ማሊያ (የጄቪሲ አርማ ያለበትን) ሲለብሱ ማየት የተለመደ ሆኗል። የሉዊስ ደንፎርድ “The Angel” (North London Forever) መዝሙርም የድሮውን ለንደን የሚናፍቅ ስሜት አለው። በዚህ ዓለም ውስጥ ለመኖር የራስን ክልል ማስከበር ግድ ይላል። የጋብሪኤል ጎል፣ የዴክላን ራይስ ጥንካሬ እና ጨዋታውን የመቆጣጠር ብቃት የዚህ መገለጫዎች ናቸው። ይህ ማለት ግን ክለቡ ለተጫዋቾች ግዢ ከፍተኛ ገንዘብ አያወጣም ማለት አይደለም። ለንደን ውስጥ ሁለቱንም ማድረግ ይቻላል። ይህ ሁሉ ጥረት ከእጣ ፈንታ ወይም ከጓርዲዮላ ማንቸስተር ሲቲ ላይከላከል ይችላል። ክለቡ ከሌሎች ካፒታሊስታዊ ተቋማት የተለየ እንዳልሆነ የሚነግሩን ጥርጣሬዎችም አሉ። ሆኖም አርሰናል ከስኬት በላይ የመኖር መንገድ፣ ወግ እና የባለቤትነት ስሜት ነው። ከተማዋ ጨካኝ እና ብቸኝነት የሚሰማት ቦታ ልትሆን ትችላለች፤ ነገር ግን በዚህች አጭር ሰዓት ውስጥ ሁሉም ሰው እርስ በርስ ይገናኛል። ከየትም ይምጡ ከየት፣ እግር ኳስ ካልሆነ በቀር ሰዎችን እንዲህ ሊያስተሳስር የሚችል ምን አለ? ርችቶቹ በሰማዩ ላይ ሲፈነዱ ደጋፊዎቹ በአንድ ጥላ ስር ሆነው ይዘምራሉ።