ሰዎች በእርግጥ አርሰናልን ይጠላሉ? አዎ፤ ግን ለምን? | ባርኒ ሮኔይ

ከጥቂት ዓመታት በፊት አሜሪካውያን ሳይንቲስቶች የቁጣ ስሜትን የሚያመነጨውን ኬሚካል በጂን ምህንድስና በማስወገድ፣ የሰው ልጅ ታሪካዊ ፍላጎት የሆነውን የዋህና ታዛዥ ሃምስተር (አይጥ መሰል እንስሳ) የመፍጠር ሙከራ አድርገው ነበር። ነገር ግን ውጤቱ ተቃራኒ ሆነ፤ ሳይንቲስቶቹ የፈጠሩት ከመጠን በላይ ተቆጪ የሆኑ “ጭራቅ” ሃምስተሮችን ነበር። መገናኛ ብዙኃን እነዚህን እንስሳት “የቁጣ ጭራቆች” በማለት ቢገልጿቸውም፣ ሳይንሱ ግን ከዚህ የበለጠ ጥልቅ ነው። ረዘም ያሉ ጥናቶች እንደሚያሳዩት ውጤቱ የተለያየ ነበር፤ አሽሟጣጭ ሃምስተሮች፣ ቂም የሚይዙ፣ በረጅም የመኪና ጉዞ ወቅት ዝምታን የሚመርጡ፣ አልፎ ተርፎም “ችግር የለውም፣ ካንተ የምጠብቀው ይሄኑ ነው” የሚሉ የሚመስሉ ነገሮችን ሁሉ በቸልታ የሚያልፉ ሃምስተሮች ተፈጥረዋል። በመጨረሻም ሳይንቲስቶቹ ቁጣ እጅግ ውስብስብ ምላሽ መሆኑን እና በሃምስተሮች ላይ ከሚደረግ ሙከራ ይልቅ ሌላ ሥራ መፈለግ እንደሚሻል ደምድመዋል።

ስለ ቁጣ የተናገሩት ግን እውነት ነው፤ ቁጣ ምንጩን ለመለየት አስቸጋሪ የሆነ እንግዳ ነገር ነው። በዚህ ረገድ አርሰናል በአሁኑ ወቅት በእንግሊዝ እግር ኳስ ውስጥ ዋነኛው የቁጣ ምንጭ ሆኖ ብቅ ብሏል። ሰዎች ለምን አርሰናልን እንዲህ ይጠላሉ? የሚለው መጠየቅ ያለበት ጥያቄ ነው። የሊጉ ዋንጫ ማክሰኞ ዕለት ሊወሰን ይችላል። ታዲያ ለምንድነው እስከዚህ የደረሰው ጉዞ በቅሬታ እና በጥል የሚታወቀው? ስለ አርሰናል ሲነሳ ሁላችንም ለምን እንደ ተቆጡት ሃምስተሮች በቁጣ እንገነፍላለን? መነሻው “በእርግጥ ሰዎች አርሰናልን ይጠላሉ?” የሚለው ሊሆን ይችላል። መልሱ አዎ ነው፤ ይጠላሉ። በቅርብ የወጣ የማህበራዊ ሚዲያ ጥናት እንደሚያሳየው የአርሰናል ደጋፊዎች በፕሪምየር ሊጉ እጅግ የተጠሉ ናቸው።

ሚኬል አርቴታ እንኳን ሳይቀር ሰዎችን ለቁጣ ይዳርጋል፤ ከመደበኛ የቁጥጥር ስታይል ታክቲኩ ጀምሮ፣ እስከ አሰልቺ የሕዝብ መግለጫዎቹ እና በጨዋታ ወቅት በመስመር ዳር ግራጫ ሱሪና ጥቁር ጃኬት ለብሶ በሚያሳየው የባህሪ መረበሽ ድረስ። ባለፈው ሳምንት በኢኤስፒኤን (ESPN) የቀረበ የውይይት መድረክ ላይ፣ አቅራቢው ሌሎች የቻምፒዮንስ ሊግ አሰልጣኞች አርቴታን ፊት ለፊቱ ላይ በቡጢ ቢመቱት ደስ እንደሚላቸው ሲናገር ተሳታፊዎቹም በስምምነት ራሳቸውን ሲነቀንቁ የሚያሳየው ቪዲዮ በሰፊው ተሰራጭቷል። በተቀናቃኝ ደጋፊዎች ዘንድ አርሰናል እንደ “ክፉ” ቡድን መታየት ከጀመረ ቆይቷል። ገለልተኛ ደጋፊዎች ማንቸስተር ሲቲ ሊጉን፣ ፒኤስጂ (PSG) ደግሞ ቻምፒዮንስ ሊጉን እንዲያሸንፉ ይፈልጋሉ፤ ምክንያቱም ይህ ለእግር ኳስ የተሻለ እና ውብ እንደሆነ ስለሚታሰብ። ፒኤስጂ የፕሮፓጋንዳ ፕሮጀክት ሊሆን ይችላል፣ ነገር ግን ዴዚሬ ዱዌን የመሰሉ ተጫዋቾች ማየቱ ለብዙዎች ይበልጣል።

እንደ እውነቱ ከሆነ ግን አርሰናል በታላላቅ ክለቦች ደረጃ የሚደነቅ ተቋም ነው። እጅግ ባለጸጋ ክለቦች ሊኖሩን ካለባቸው፣ አርሰናል ለዚህ ጥሩ አርአያ ነው። የራሳቸውን ገቢ ያመነጫሉ፤ የፋይናንስ ደንቦችን አይጥሱም፤ እንዲሁም አጠራጣሪ በሆኑ እዳዎች ውስጥ አይዘፈቁም። አዎ፣ ስታዲየሙ “ኤምሬትስ” ይባላል፣ ወደ ሩዋንዳም መሄድ አንፈልግም ይሆናል። ነገር ግን በዚህ በተበላሸ ዓለም ውስጥ፣ አርሰናል ወደ ትክክለኛ ትልቅ ክለብነት የተቃረበ ነው። እንዲሁም እንደ ቼልሲ ያለ የእግር ኳስ ባህልን የሚያጠፋ ሞዴል ተቃራኒ ነው። የራሳቸውን ተጫዋቾች ያሳድጋሉ፤ በቻምፒዮንስ ሊግ ግማሽ ፍፃሜ ላይ አምስት እንግሊዛውያንን ያሰልፋሉ፤ ለወጣት አሰልጣኝ ቡድን እንዲገነባ አምስት ዓመት ይሰጣሉ። ሆኖም አርሰናል አሁንም እንደ መጥፎ ምሳሌ ይወሰዳል።

ቀላሉ ማብራሪያ ጨዋታቸው አሰልቺ እና በዳታ ላይ የተመሰረተ መሆኑ ሊሆን ይችላል። ነገር ግን ማሸነፍ ራሱ ትልቅ ጥበብ ነው። አርቴታ ለምን ሰዎችን ያበሳጫል? ምናልባት በቲቪ መስኮት በሚታይበት ወቅት በመስመር ዳር የሚፈራገጥበት መንገድ ሊሆን ይችላል። ነገር ግን እሱ የሚጮኸው በገዛ ተጫዋቾቹ ላይ እንጂ በዳኞች ላይ አይደለም። እሱ በቃ ለቡድኑ ስኬት የሚጨነቅ ጥብቅ ሰው ነው። አርቴታ “ተጫዋች” (cool) አይደለም፤ ሁኔታዎችን ለመቆጣጠር የሚያደርገው ሙከራ ግራ የሚያጋባ ነው። ውሻ የአርሰናል ደጋፊ እንዲሆን አስገድዷል፤ ፔፕ ጋርዲዮላን እንኳን የተረጋጋ እንዲመስል አድርጎታል።

ምናልባት ጥላቻው ከለንደን ከተማ ጋር የተያያዘ ይሆን? ወይስ ከብሬክሲት (Brexit) ጋር? አርሰናል የለንደን መካከለኛ መደብ መገለጫ ተደርጎ ስለሚታይ ይሆን? ሌሎች የለንደን ክለቦችስ ለምን ይጠሏቸዋል? ለማንኛውም የሚቀጥሉት ጥቂት ቀናት ውጤቱን ያሳያሉ። አርሰናል በርንሌይን እና ክሪስታል ፓላስን ማሸነፍ ካልቻለ ሊጉን ማሸነፍ አይገባውም። ነገር ግን አሁንም የውድቀት መጠባበቅ አለ። በመጨረሻም ቀላሉ መደምደሚያ ሰዎች አሁን ላይ ነገሮችን መጥላት ይወዳሉ። ዲጂታል ዓለማችን ቁጣን ለማጉላት የተዘጋጀ ነው። በቅርቡ የተደረገ ጥናት እንደሚያሳየው በውቅያኖስ ውስጥ ያሉ ዓሳ ነባሪዎች እንኳን የሰዎች ድምፅ ስለበዛባቸው በከፍተኛ ድምፅ ለመጮህ ተገደዋል። እኛም እንደነሱ ነን። እኛም እንደ ሃምስተሮቹ ነን። ቁጣችንን የምናፈስበት ኢላማ ብቻ ነው የምንፈልገው።