ኮቨንትሪ ከፕሪሚየር ሊግ ከወጣ 25 ዓመታት ተቆጥረዋል። ይህ ከእድሜዬ ከግማሽ በላይ ነው። ሌላ ማንኛውም ቡድን እንዲህ ያለ ረጅም ጊዜ ቆይቶ አልተመለሰም (አንዳንድ ቡድኖች ከድሮው አንደኛ ዲቪዚዮን ለረጅም ጊዜ ርቀው ነበር፣ ነገር ግን የኮቨንትሪን የዘመናችን ትንሳኤ ከእነሱ ጋር ማወዳደር ይከብዳል)። ‘ስካይ ብሉዝ’ በመጀመሪያዎቹ 16 ዓመታት ውስጥ ወደ ሶስት ዝቅተኛ ሊጎች የወረዱ ሲሆን፣ ረጅም ጊዜ የፈጀው የስታዲየም ባለቤትነት ውዝግብ ክለቡን ለህልውና አደጋ ላይ ጥሎት በነበረበት ወቅት “የሜዳ” ጨዋታዎቻቸውን በበርሚንግሃም፣ ኖርታምፕተን እና ለጥቂት ጊዜ በበርተን ለማድረግ ተገደው ነበር። እኛ ደጋፊዎች ክለቡን ሙጥኝ ብለን ብንይዝም ተስፋ ለመቁረጥ ተቃርበን ነበር። በዚህ መሃል ህይወት ያለማቋረጥ ይቀጥላል። እኔ ወደ ዩኒቨርሲቲ ሄድኩ፣ ከዚያም ወደ ኒውዚላንድ፣ ለንደን፣ አውስትራሊያ እና ኮርንዎል ተዛወርኩ፤ አባቴ ጡረተኛ ሆነ፤ እኔም የራሴን ልጅ ወለድኩ፤ የሰበሰብኳቸው ፊርማዎችም በቤቴ ጣሪያ ላይ ባለው መጋዘን ውስጥ መሻገት ጀመሩ። ዲዮን ደብሊን፡ አለኝ። ዳረን ሃከርቢ፡ አለኝ። ኮቢ ጆንስ፡ አለኝ። ጋሪ ማክአሊስተር፡ አለኝ። ፒተር ንድሎቩ፡ አለኝ።
ኮቨንትሪ በጥንካሬው ወቅት በከፍተኛ 10 ውስጥ መጨረስ የሚገባው ጥሩ የፕሪሚየር ሊግ ቡድን ነበር፣ ነገር ግን በሆነ ምክንያት ይህ አልሆነም። ሆኖም ትላልቆቹን ቡድኖች በየጊዜው እናሸንፍ ነበር (አርሰናልን በሜዳው በሚኪ ኩዊን ሃት-ትሪክ፣ ማንቸስተር ዩናይትድን 3-2 በዳረን ሃከርቢ ድንቅ ጎል፣ ቼልሲን በሜዳችን የውድድር ዘመኑ መጀመሪያ ላይ ለሁለት ተከታታይ ዓመታት)። አስደናቂ ጎሎችንም አይተናል (ስቲቨን ፍሮጋት በ1998 በኤቨርተን ላይ ያስቆጠራት) እና አስገራሚ ትውስታዎች (ደብሊን በ1997 በኒውካስሉ ግብ ጠባቂ ሼይ ጊቨን ላይ ያስቆጠራት ጎል)። በ1995 ኢሳይያስ የተባለ ብራዚላዊ ተጫዋች ማስፈረማችን በወቅቱ በጣም እንግዳና አስደሳች ነበር። በኤም ኤንድ ቢ ስታንድ ተቀምጠን ኮቨንትሪን ስንመለከት፣ በነዚያ ወርቃማ ቀናት ከአባቴ ጋር እዚያ በመገኘቴ ምን ያህል እድለኛ እንደነበርኩ በወቅቱ አልተረዳሁትም ነበር። ኤሪክ ካንቶና፡ አለኝ (ግን ፊርማው ተቀባብቷል)። ፖል ጋስኮይን፡ የለኝም። ስቲቭ ማክማናማን፡ ብዙ አለኝ። አሊ ዲያ፡ የለኝም።
የፊርማ መሰብሰብ የመጀመሪያው ህግ፡ ዋጋው የሚወሰነው በፊርማው እጥረት ነው። እንደ ልጅነቴ እንደ ካንቶና ያሉ ዝነኞችን እፈልግ ነበር፤ ነገር ግን እንደ አባቴ ያለ ልምድ ያለው ሰብሳቢ (ከአንደኛው የዓለም ጦርነት ጀምሮ ከ30,000 በላይ ፊርማዎች ያሉት) ሊ ሂልድሬዝ የተባለ ተጫዋች ፊርማን ይመርጣል። ይህ ተጫዋች ለኮቨንትሪ የተጫወተው በ2007 ከበርንሌይ ጋር በነበረ ጨዋታ ለ60 ሰከንድ ብቻ ነበር (ኳሱን እንኳ ነክቶት ይሆን?)። ሁለተኛው ህግ፡ አንድ ፊርማ በቂ አይደለም። በ90ዎቹ አጋማሽ የሊቨርፑልን ተጫዋቾች በኮቨንትሪ ዳርቻ በሚገኘው ሂልተን ሆቴል አግኝተን ስቲቭ ማክማናማንን ጥቂት ፊርማዎች እንዲፈርምልኝ ስጠይቀውና “አንድ ተጨማሪ ብቻ” ብዬ ስለምነው፣ “እየቀለድክ ነው?” ብሎ በሆቴሉ ሁሉ እንዲሰማ መጮሁ ትዝ ይለኛል። ሶስተኛው ህግ፣ ዘግይቼ የተረዳሁት፡ ሁልጊዜ ማርከር ተጠቀም፣ ምክንያቱም የስክሪብቶ ቀለም እንደ ወጣትነትህ በፍጥነት ይደበዝዛል። ኢያን ራይት፡ አለኝ። ኢያን ዎአን፡ አለኝ። ኢያን ቢሾፕ፡ አለኝ። ኢያን ኦርሞንድሮይድ፡ አለኝ። ኢያን ራሽ፡ አለኝ። ኢያን ዎከር፡ አለኝ።
የአባቴ የፊርማ ፍላጎት የጀመረው በ1950ዎቹ በብሪስቶል በልጅነቱ ነበር። አባቱ ጥቂት ቢራ ለመጠጣት ሲል ግማሹን ስብስቡን ከሸጠበት በኋላ፣ ያ ፍላጎት ወደ ጽኑ ፍላጎት ተቀየረ። ለብዙ አሥርተ ዓመታት ማንም ሊነጥቀው የማይችለውን ስብስብ ለመገንባት እንግሊዝንና ከዚያም ባሻገር ተዘዋውሯል። ለኮቨንትሪ፣ ለሊቨርፑል፣ ለማንቸስተር ዩናይትድ፣ ለአርሰናል ወይም ለቼልሲ ፕሮፌሽናል ኳስ ተጫውተህ ከሆነ አባቴ ያንተን ፊርማ የማግኘት እድሉ ሰፊ ነው። ስብስቡ በጣም ሰፊና አስደናቂ ስለሆነ ሙዚየም ውስጥ መቆየት ነበረበት። ይልቁንም በፕላስቲክ ሳጥኖች እና በፒች ቀለም ባላቸው የልብስ ሳጥኖች ውስጥ አባቴ ብቻ በሚረዳው ግራ የሚያጋባ መንገድ ተቀምጧል። ሮቢ ፋውለር፡ አለኝ። ክሪስ ኪዎምያ፡ አለኝ። ሄኒንግ በርግ፡ አለኝ። ቶኒ ዶሪጎ፡ አለኝ። ፒተር ሽማይክል፡ አለኝ። ጋሪ ስፒድ፡ አለኝ።
አንድ ክረምት፣ በ1995 አካባቢ፣ አባቴ የዚያን ዓመት አልበም እንድጨርስ ወደ ስቲከር መለዋወጫ ሱቅ ወሰደኝ። ሆኖም ዝግጅቱ ስለተሰረዘ፣ ወዲያውኑ ወደ ሜርሊን ቢሮዎች ወሰደኝና የሚያስፈልጉኝን ስቲከሮች በሙሉ እንዲሰጡኝ በትህትና ጠየቀ። በወቅቱ ጀግና መስሎ ታየኝ። ነገር ግን ብዙም ሳይቆይ የፊርማ ፍላጎቴ እየቀነሰ መጣ። በኤፕሪል 1996 አባቴና እኔ የኩዊንስ ፓርክ ሬንጀርስ (QPR) ተጫዋቾች የት እንዳረፉ ለማወቅ እየሞከርን ነበር። “ታያቸዋለህ?” ብሎ ጠየቀኝ። “አልታዩኝም” ብዬ ዋሸሁ። ኬቪን ጋለንን ለማግኘት ብቻ ሁለት ሰዓት በሆቴል ውስጥ መጠበቅ እንደማልፈልግ የምነግረው ድፍረት አጣሁ። ሪቻርድ ሾው፡ አለኝ። ፖል ቴልፈር፡ አለኝ። ጋሪ ብሪን፡ አለኝ። ጆን ሃርትሰን፡ አለኝ። ክሬግ ቤላሚ፡ ይቅርብኝ።
ለብዙ ዓመታት ኮቨንትሪ ሲቲዎች ከወራጅ ቀጠና በማምለጥ ረገድ የተካኑ ነበሩ። በ1997 የመጨረሻ ቀን በቶተንሃም ላይ ማሸነፍ ነበረብን፤ በፖል ዊሊያምስ ድንቅ ጎል 2-1 አሸነፍን። የድል ስሜቱ አሁንም ይሰማኛል። በአባቴ መኪና ወደ ቤት ስንመለስ የማይሸነፍ ቡድን ያለን ይመስል ነበር። ነገር ግን በ2001 ጊዜያችን አበቃ። ለኮቨንትሪ መውረድ ተጠያቂው ቤላሚ ነው ብዬ አምናለሁ። በወቅቱ ትዕቢተኛና ጎል የማይቆጥር ተጫዋች ነበር (እንደ እውነቱ ከሆነ ግን ስድስት ጎሎችን አስቆጥሮ ነበር)። በአስቶን ቪላ ሜዳ ሁለት ጎል እየመራን 3-2 ተሸንፈን ወረድን። የመጨረሻዬ በሆነው በሱባሩ ስፖንሰር በሚደረገው ማሊያዬ ስታዲየሙ ሆኜ አለቀስኩ። አንድ ደጋፊ “እንመለሳለን” የሚል ጽሁፍ ይዞ ነበር። እኔ ግን መቼ እንደምመለስ እርግጠኛ አልነበርኩም። 18 ዓመቴ ነበር፣ ከቤት ልወጣ ነበርና ወቅታዊ ትኬት (season-ticket) የምይዝበት ጊዜ ማብቃቱን አውቅ ነበር። ጎርደን ስትራካን፡ አለኝ። ሮላንድ ኒልሰን፡ አለኝ። ኢያን ዶዊ፡ አለኝ። ማርክ ሮቢንስ፡ የለኝም። ፍራንክ ላምፓርድ፡ አለኝ።
ፊርማውን በዌስትሃም ወጣት እያለ ያገኘሁት ላምፓርድ ኮቨንትሪን ወደ ፕሪሚየር ሊግ ይመልሳል ብሎ ማን አስቦ ነበር? ከእኛ የቀድሞ ተጫዋቾች መካከል ማንም አልተሳካለትም፤ ማርክ ሮቢንስም ለሰባት ዓመታት ክለቡን ለማሳደግ ጥረት አድርጓል። አሁን በላምፓርድ ስር ሲቲ በሻምፒዮንሺፑ ላይ የበላይነት አሳይቷል፤ ለዚህም እንደ እሱ አይነት አማካይ ተጫዋቾች እና ወደፊት ለእንግሊዝ ብሄራዊ ቡድን ይሰለፋል ተብሎ የሚጠበቀው ድንቅ ግብ ጠባቂ ካርል ራሽወርዝ አስተዋጽኦ አድርገዋል። ወደ ላይኛው ሊግ ለመመለስ ጊዜያችን የደረሰ ይመስላል። ሆኖም ወደ ላይ መውጣታችንን እርግጠኛ አይደለሁም። ፕሪሚየር ሊጉ ከድሮው ይልቅ አሰልቺ ይመስላል፤ ተወዳዳሪ ላንሆን እንችላለን የሚል ስጋትም አለኝ። ከሁሉም በላይ ለትኬት የሚኖረው ፍላጎት ጨምሮ እኔና አባቴ ጨዋታዎችን ለማየት እድል እንዳናገኝ እሰጋለሁ። ምንም ቢፈጠር፣ በ90ዎቹ አብረን ያሳለፍናቸው ውድ ትዝታዎች ከማንኛውም ፊርማ በላይ ዋጋ አላቸው።