ለዚህ ሁኔታ ምንም ዓይነት ቅድመ ሁኔታ የለም። ሁሉም ነገር ግራ የሚያጋባ ነው። ማንቸስተር ሲቲ አሁንም ምንም ጥፋት እንዳልሰራና የቀረበበትን ክስ ሁሉ በማስተባበል ላይ ይገኛል። የሲቲ ይግባኝ መከላከያ ነጥብ መንግስት ገንዘብ ሰጥቷቸዋል በሚል ላይ ያተኮረ ይመስላል። ይህ ደግሞ ክለቡ የውጭ አገር መንግስት የፕሮፓጋንዳ መሳሪያ መሆኑን በተዘዋዋሪ የሚያረጋግጥ ነው። ለምሳሌ ካይል ዎከር በእነዚህ ሁሉ ዓመታት የመንግስት ሰራተኛ ሆኖ እንደቆየ ያህል ነው። ምናልባትም የተባበሩት አረብ ኤምሬትስ ብሄራዊ ቡድን ማሊያ ላይ ለእያንዳንዱ የሊግ ዋንጫ አንድ ኮከብ፣ በድምሩ ስድስት ኮከቦች ሊጨመሩ ይገባ ይሆናል።
ከዚህ ባለፈ ይህንን ትዕይንት እንዴት እንደ መዝናኛ ማቅረብ ይቻላል? የሚለው መሰረታዊ ጥያቄ ነው። አሁን “Match of the Day” እንዴት ነው የሚዋቀረው? በሜዳ ላይ ባለው የኳስ ጨዋታና ግቦች፣ እና በደጋፊዎች ቁጣና በአሰልጣኞች ማድበስበስ መካከል ያለው ሚዛን እንዴት ይጠበቃል? የማንቸስተር ሲቲ ጉዳይ የህልውና ጥያቄ ፈጥሯል። የእንግሊዝ እግር ኳስ ቁልፍ ጥያቄዎች አሁን ሊጉን ማን ያሸንፋል? ወይም ቶተንሃም ይወርዳል? የሚሉ አይደሉም። ይልቁንም አሁን እውነት የሆነው ምንድን ነው? ድሮስ እውነት የነበረው ምንድን ነው? ወደፊትስ ምን እውነት ይሆናል? የሚሉ ናቸው።
ይህ ሁኔታ ከአመታት በፊት በአቡ ዳቢ የሚገኘውን የያስ ማሪና ፎርሙላ አንድ የሩጫ መንገድን ከመጎብኘት ጋር ይመሳሰላል። ቦታው እጅግ ዘመናዊና ውብ ቢሆንም፣ በመጨረሻው ጥግ ላይ ግን ምንም የለም። ከዋናው መንገድ ወጣ ሲባል ሁሉም ነገር ይቆማል። መንገዱም ያበቃና ወደ አሸዋ ይቀየራል። የያስ ማሪና ትራክ የሕይወት ማስመሰያ እንደነበረው ሁሉ፣ አቡ ዳቢ በ2009 እና 2018 መካከል በፕሪሚየር ሊጉ ላይ ያደረገውም ይኸው ነበር—የውሸት ምርት መፍጠር።
በሲቲ አዲሱ “እውነታ” ውስጥ የመጀመሪያው ጨዋታ እሁድ እለት በአንፊልድ ከሊቨርፑል ጋር መሆኑ የሚገርም ነው። ታላቁ የፕሪሚየር ሊግ ግጥሚያ አሁን እንደ አንድ የሀዘን ስነስርዓት ሆኗል። ሊቨርፑል ከማንም በላይ ተጎጂ ነው፤ ምክንያቱም ህግ ከጣሰ ክለብ ጋር እስከ መጨረሻው ቀን ታግሎ ሶስት ጊዜ የሊግ ዋንጫ አጥቷል። ይህ ጨዋታ ንጹህ ስፖርታዊ ውድድር መሆን ነበረበት። ነገር ግን አሁን የእንግሊዝ እግር ኳስ ትልቁ ወሬ ስለ ጨዋታው ሳይሆን ስለ ወሬ፣ ስለ ክስና ስለ ህጋዊ ጉዳዮች ሆኗል። በሚቀጥሉት 14 የሊግ ጨዋታዎች ሲቲ ሊከሷቸው መብት ካላቸው ሶስት ቡድኖች ጋር ይጫወታል። እነዚህ ጨዋታዎች እንዴት እንደ ትክክለኛ ስፖርት ሊታዩ ይችላሉ?
ባለፉት 12 ዓመታት በአንፊልድ የሲቲ ደጋፊዎች ስቲቨን ጄራርድ “ተንሸራተተ” እያሉ ሲዘባበቱ ቆይተዋል። አሁን ግን የምናውቀው ከእነሱ በላይ የጨረሰው ክለብ እያታለለ እንደነበረ ነው። ይህ የእግር ኳስ ሀዘን የመጀመሪያው ምዕራፍ ነው። አምስት የሊግ ዋንጫዎች በሊጉ የመጨረሻ ቀን የተወሰኑ ናቸው። በኤፍ ኤ ካፕ ፍፃሜ ስቶክን 1-0 ያሸነፈው ቡድን አሰልጣኝ ሁለት ኮንትራት የነበራቸው ሲሆን፣ የማሸነፊያውን ግብ ያስቆጠረው ተጫዋችም ከገንዘብ ማጭበርበሩ ስርአት ጋር ግንኙነት ነበረው። ይህ ሁሉ ነገር በሌሎች ላይ ያሳደረው ተጽእኖ ከፍተኛ ነው። እንደ ኢንተር ሚላን ያሉ ክለቦች ምን ይሰማቸዋል? በገቢ ማጭበርበር ዘመኑን በገነባ ክለብ የሻምፒዮንስ ሊግ ፍፃሜን ማጣት ምን ያህል ያማል?
ሲቲ ለዘጠኝ ዓመታት ያህል በመንግስት በሚደገፍ የዝውውር ፈንድ (1.2 ቢሊዮን ዩሮ) ገበያውን ሲያጥለቀልቀው ቆይቷል። ኬቪን ዴ ብሩይንን ከጀርመን ለማምጣት የወጣው ተጨማሪ 20 ሚሊዮን ፓውንድ ባይኖር ኖሮ ምን ሊፈጠር ይችል ነበር? ቶተንሃም አራት ጊዜ ለጥቂት ሻምፒዮንስ ሊግ ሳያልፍ የቀረው በሲቲ ጥላ ስር በመሆኑ ነው። የፔፕ ጋርዲዮላን ጥልቅ ባህላዊ ተፅእኖ እንዴት እናየዋለን? ጋርዲዮላ ድንቅ አሰልጣኝ መሆኑ አሁንም እውነት ነው፣ ነገር ግን ያ አስር ዓመት በማጭበርበር የታገዘም ነበር። የእንግሊዝ እግር ኳስ ማህበር (FA) የብሄራዊ ቡድን መዋቅር እንኳን በጋርዲዮላ የጨዋታ ፍልስፍና ላይ የተመሰረተ ነበር። ስልቱ ጥሩ ቢሆንም፣ መሰረቱ ግን አጠራጣሪ ነው።
የማንቸስተር ሲቲ ደጋፊዎችም የራሳቸውን ሂሳብ ለማውራረድ ጊዜ ያስፈልጋቸዋል። ለጥያቄዎች በቁጣ ምላሽ መስጠት የተለመደ ቢሆንም፣ የሚወዱት ነገር መቀየሩን ማመን ከባድ ነው። ስለ ሲቲ የተሰራው “A Beautiful Obsession” የተሰኘው ዘጋቢ ፊልም አሁን ሲታይ ሌላ ትርጉም ይሰጣል። ጋርዲዮላ እንደ አንድ አክራሪ ባለሙያ ተደርጎ ተስሏል። በፊልሙ መጨረሻ ላይ ፔፕ ድልና ሽንፈት ሁለቱም አታላዮች ናቸው ሲል ይጠቀሳል። እሱም ትክክል ነበር፤ በተለይም የድል ክፍሎቹ አታላይ ነበሩ።
ይሁን እንጂ ይህ የእግር ኳስ መጨረሻ አይደለም። እግር ኳስ ሁል ጊዜ ይቀጥላል። አሁን ያለንበት ወቅት የመሰነጣጠቅና የስህተት ቢሆንም፣ ከዚህ ብዙ ጥሩ ነገሮች ሊወጡ ይችላሉ። ህጎች ተግባራዊ እየሆኑ መምጣታቸው ትልቅ ነገር ነው። ምናልባትም የእንግሊዝ እግር ኳስ ከዚህ ይማር ይሆናል። አዲስ የቁጥጥር ስልጣኖች ማንኛውም አገር ወይም የመንግስት ፈንድ ዳግመኛ ክለብ እንዳይዝ ያደርጉ ይሆናል። ወደፊት አሁንም ክፍት ነው፣ ምናልባትም በዚህ ግጭት ውስጥ በትንሽ ተስፋ ወደ ፊት መመልከት እንችል ይሆናል።