ነገሩ ግን እውነት ሆኖ ተገኝቷል። ቀደም ባሉት ጊዜያት አሰልጣኞች ግራጫማ ፀጉር ያላቸው፣ ፊታቸው የጠቆረ እና የሕይወት ልምድ የሚታይባቸው የስፖርት ጃኬት የሚለብሱ ሰዎች ነበሩ። ስለ ሰው ልጅ ስህተት እና ስላለማመን የሚያወሩት በከባድ ድምፅ ነበር። አሁን ግን ቲሸርት የለበሱ፣ ቀልጣፋ እና በዳታ ትንተና (analytics) ዓለምን መረዳት እንደሚቻል የሚያምኑ ወጣቶች ሆነዋል። ባለፉት 20 ዓመታት ውስጥ ከታየው ባልተለመደ ሁኔታ አሁን በፕሪሚየር ሊጉ ዕድሜያቸው 50 እና ከዚያ በላይ የሆኑ አሰልጣኞች ቁጥር በጣም አነስተኛ ነው፤ አራት ብቻ ሲሆኑ፣ ከእነዚህም ውስጥ ሁለቱ ገና 50 ዓመት የሞላቸው ናቸው። ዴቪድ ሞይስ የ63 ዓመት ሰው ናቸው (ከሆሴ ሞሪንሆ በሦስት ወር ያንሳሉ፤ ይህም አበርዲን ከብሪስቶል በስተምዕራብ ትገኛለች እንደሚባለው ዓይነት እውነት ቢሆንም ለማመን የሚከብድ ሀቅ ነው)። በመቀጠል ኡናይ ኤምሬ በ54፣ ኦሊቨር ግላስነር በ52 እና ሬጂስ ሌ ብሪስ በ50 ዓመታቸው ይገኛሉ። አብዛኞቹ የፕሪሚየር ሊግ አሰልጣኞች በ40ዎቹ የዕድሜ ክልል ውስጥ ሲሆኑ፣ ትንሾቹ ደግሞ ማትያስ ጃይስል (38) እና ፋቢያን ሁርዝለር (33) ናቸው።
ይህ በአጋጣሚ የሆነ አይደለም፤ ይልቁንም የሁለት ተያያዥ ለውጦች ውጤት ይመስላል። በክፍለ ዘመኑ መጀመሪያ ሞሪንሆ ስራቸውን ሲጀምሩ እንኳን፣ አንድ አሰልጣኝ ቢያንስ በተወሰነ ደረጃ እግር ኳስ ተጫውቶ ካላለፈ አሰልጣኝ መሆኑ ብርቅ ነበር። ይህም ማለት የአሰልጣኝነት ጉዟቸውን የሚጀምሩት በ30ዎቹ አጋማሽ ላይ ነበር። አሁንም እንደ አንዶኒ ኢራኦላ፣ ማይክል ካሪክ፣ ጋሪ ኦኔይል ወይም አልቫሮ አርቤሎዋ ያሉ ብዙዎች ይህንን መንገድ ይከተላሉ። ነገር ግን፣ አሪጎ ሳኪ እንዳለው “አንድ ጋላቢ ፈረስ መሆን አያስፈልገውም” የሚለው ዕይታ ተቀባይነት እያገኘ መጥቷል። ማሰልጠን ከተጫዋችነት የተለየ ክህሎት የሚጠይቅ ራሱን የቻለ ሙያ ተደርጎ እየታየ ነው። ሁርዝለር በባየር ሙኒክ፣ ሆፈንሃይም እና 1860 ሙኒክ የታዳጊ ቡድኖች ውስጥ ያለፈ ቢሆንም፣ በ22 ዓመቱ በቁርጭምጭሚት ጉዳት ምክንያት ትኩረቱን ወደ ማሰልጠን አድርጓል። ጃይስልም በሆፈንሃይም በጉልበት እና በጅማት ጉዳት ምክንያት በ26 ዓመቱ ተጫዋችነቱን ከማቆሙ በፊት ቡድኑን ወደ ቡንደስሊጋ ካሳደጉት ውስጥ አንዱ ነበር። ይህ ቀድሞ ወደ ማሰልጠን የመግባት አዝማሚያ በተለይ በጀርመን የተለመደ ነው፤ ቶማስ ቱሄል እና ዩሊያን ናግልስማን ተመሳሳይ ታሪክ አላቸው።
ይህ ለሙያተኛ አሰልጣኞች የተሰጠው ዕድል የወጣት አሰልጣኞችን ቁጥር ጨምሮታል። በሌላ በኩል ደግሞ በዕድሜ የገፉ አሰልጣኞች ቁጥር ቀንሷል። ምናልባትም እንደ ሳም አላርዳይስ፣ ቶኒ ፑሊስ እና አላን ፓርዲው ያሉ ልምድ ያላቸው አሰልጣኞች በአንድ ላይ ማርጀታቸው አጋጣሚ ሊሆን ይችላል። የእነሱ ታክቲካዊ ባህሪያት—ጥልቅ መከላከል፣ ቀጥተኛ ጨዋታ እና የቆሙ ኳሶች—እንደገና ወደ ዘመናዊው እግር ኳስ እየተመለሱ ባሉበት ወቅት እነሱ መገለላቸው የሚገርም ነው። አሮጌው ነገር እንደ አዲስ ከመፈጠሩ በፊት መወገድ አለበት፤ አዲሱ ፋሽን ደግሞ በ60ዎቹ ውስጥ በሚገኝ ሰው ሊወከል አይችልም። ሌላው ምክንያት ደግሞ ዘመናዊው አሰልጣኝነት እጅግ አድካሚ መሆኑ ነው። በኢፕስዊች፣ ኪራን ማኬና ረዳቶቹ የዕለቱን እቅድ ከጠዋቱ 12 ሰዓት ላይ እንዲያቀርቡለት ያደርጋል፤ ከዚያም የማይስማማበትን ነገር ያስተካክላል። ያ እቅድ ሜዳው እና ልምምዱ እንዲዘጋጅ በልምምድ ማዕከሉ ላሉ ሰራተኞች ይላካል። ማኬና ሁሉም ነገር በትክክል መዘጋጀቱን ለማረጋገጥ ራሱ ይሄዳል። እያንዳንዱ ዝርዝር ነገር በጥንቃቄ የታቀደ ነው፤ ተጫዋቾች በማይሳተፉበት ጊዜ የት መቆም እንዳለባቸው እና የውሃ ጠርሙሶች የት መቀመጥ እንዳለባቸው ሳይቀር ምልክት ይደረግበታል። በልምምድ ወቅት ማኬና በእያንዳንዱ ክፍል መካከል እየተዘዋወረ ምክር ይሰጣል፣ ማስተካከያም ያደርጋል። ከልምምድ በኋላ አሰልጣኞቹ ልምምዱን በቪዲዮ ደግመው በማየት ምን መሻሻል እንዳለበት ለማኬና ሪፖርት ያደርጋሉ፤ ከዚያም በማግስቱ ጠዋት 12 ሰዓት የሚቀርበውን ቀጣይ ልምምድ ያቅዳሉ። በ11 በ11 የልምምድ ጨዋታዎች ወቅት ማሰልጠን የሚችለው ማኬና ብቻ ነው። በኢፕስዊች በቆየባቸው አምስት ዓመታት ውስጥ አንድም የልምምድ ዓይነት በተመሳሳይ መልኩ ተደግሞ አያውቅም፤ ድግግሞሽ እና መሰላቸት በማንኛውም ዋጋ መወገድ ነበረባቸው። በክለቡ በቆየባቸው አምስት የውድድር ዓመታት ውስጥ ሦስት ጊዜ ካሳደገ በኋላ፣ አድካሚ ከሆነው የፕሪሚየር ሊግ ፍልሚያ ይልቅ እረፍት እንደሚያስፈልገው ቢሰማው ምንም አይገርምም።
ብሪያን ክላፍ በውድድር ዘመን አጋማሽ ዕረፍት ይወስዱ ነበር። ልምምድ ላይም የሚገኙት አልፎ አልፎ ነበር። የእሳቸው ተሳትፎ አጭር፣ ያልተጠበቀ እና በስሜት ላይ የተመሰረተ ነበር። ከአራት አስርት ዓመታት በኋላ ግን፣ አንድ ከፍተኛ አሰልጣኝ ከሚመራቸው ተጫዋቾች ቁጥር የሚበልጥ የአሰልጣኞች እና የዳታ ተንታኞች ቡድን ይመራል። ለዝውውር ገንዘብ እስኪፈልግ ድረስ ቦርዱን ችላ ማለት አይችልም፤ ይልቁንም ከእሱ በላይ ያሉትን የስፖርት ዳይሬክተሮች መቆጣጠር ወይም ማግባባት አለበት። ምንም እንኳን የአርሰናሉን ሁሉንም ነገር የሚቆጣጠረው ሚኬል አርቴታ ስኬት ይህንን ሊቀይረው ቢችልም፣ አብዛኛውን ጊዜ አሰልጣኞች ሙሉ ነፃነት የላቸውም። እንዲሁም በአንድ ወር ደካማ ውጤት ምክንያት ከስራ ሊሰናበቱ ይችላሉ። ጫናው ከፍተኛ ነው፣ ለስህተት የሚሰጠው ቦታ ደግሞ በጣም ጠባብ ነው።
ብዙ ታዋቂ አሰልጣኞች ወደ ብሔራዊ ቡድን አሰልጣኝነት እያመሩ ያሉት ለዚህ ሳይሆን አይቀርም። አሰልጣኝነት እንደ ሱስ ነው ይባላል፤ ነገር ግን ያ ሱስ በየሁለት ዓመቱ ከሚደረግ ትልቅ ውድድር በተጨማሪ በዓመት አምስት ጊዜ ብቻ በሚሰጥ መጠን ሲሆን ይበልጥ ተመራጭ ይሆናል። ካርሎ አንቸሎቲ ከክለብ አሰልጣኝነት እረፍት የወሰዱት በ66 ዓመታቸው፣ የርገን ክሎፕ በ56፣ ቱሄል ደግሞ በ50 ዓመታቸው ነበር። አንዳቸውም ወደ ሊጉ አድካሚ ስራ ለመመለስ ፍላጎት አላሳዩም። ፕሪሚየር ሊጉ በአሰልጣኝነት ትልቁ መድረክ ሊሆን ይችላል። ከፍተኛ ደመወዝ የሚከፈልበት እና እያንዳንዱ አሰልጣኝ ራሱን መፈተሽ የሚፈልግበት ቦታ ሊሆን ይችላል። ነገር ግን ከፍተኛ የአካል እና የአእምሮ ዝግጁነት የሚጠይቅ፣ አድካሚ እና የማይገመት ዓለም ነው። ይህ ቦታ ለሽማግሌዎች የሚሆን አይደለም።