ከጨዋታው ሶስት አራተኛው ያለፈው ልክ እንደ ድሮው ዘመን የደርቢሻየር የጎዳና ላይ ትግል በሚመስል ሁኔታ ነበር። ጎል ለማግባት የማዕዘን ምት ብቻ አማራጭ በሆነበት፣ ነገር ግን የማዕዘን ምት እንኳን ማግኘት ባቃተበት ወቅት ምን ይደረጋል? መልሱ ወዲያውኑ ታየ፤ የማዕዘን ምት የሚያስገኝ የቅጣት ምት ማሸነፍ። አርሰናል ይህንን አደረገ። ዴክላን ራይስ ያሻማው ኳስ ተገጭቶ ወደ ማዕዘን ወጣ። ከዛም ዩሪየን ቲምበር ከማዕዘን ምት የተገኘችውን ሁለተኛ እና ወሳኝ የማሸነፊያ ጎል አስቆጠረ። ቼልሲም በተመሳሳይ ሁኔታ ከማዕዘን ጎል አስቆጥሮ ነበር። በመካከሉ ግን ለ500 ዓመታት ያህል በሲኦል ውስጥ አስጨናቂ እግር ኳስ እንዲጫወቱ የተፈረደባቸው ሰዎችን የመመልከት ያህል ነበር።
በዚህ ረገድ ብዙ ትችቶች ይሰነዘራሉ። አንደኛው፣ ሁልጊዜም ትችት ስለሚያስፈልግ ሲሆን፤ ሌላው ደግሞ ድል ብቻ ሳይሆን “ትክክለኛው ድል” ስለሚፈለግ ነው። እግር ኳስ በእርግጥ እንደ ቀላል መዝናኛ አስደሳች መሆን አለበት? በስድስት ኢንች ስክሪን ላይ በሚታይ መተግበሪያ ውስጥ ሊገባ ይችላል? መልሱ አይደለም ነው። ወደዱም ጠሉም ይህ የዋንጫ ፉክክር እጅግ የሚማርክ ትዕይንት ሆኗል። ቀጣዮቹ ዘጠኝ ጨዋታዎች ውጤት ብቻ የሚታይባቸው ናቸው። እያንዳንዱ ጎል እና በጨዋታው ማጠናቀቂያ የሚገኝ ነጥብ ስለ አጠቃላይ ፕሮጀክቱ፣ ስለ ዘመኑ እና ስለ ተሳታፊዎቹ ማንነት የሚወሰንበት ህዝበ ውሳኔ ይሆናል።
እያየን ያለነው ምንድን ነው? ከ22 ዓመታት በኋላ የመጀመሪያውን ዋንጫ ለማንሳት የሚደረግ እልህ አስጨራሽ ጉዞ? ወይስ ድሉ ሲቃረብ የሚታይ መታነቅ እና ውድቀት? የአርሰናል ደጋፊዎች ሊጨነቁ ይገባል? ዋንጫው አሁንም በማንቸስተር ሲቲ እጅ ነው። አርሰናል እንቆቅልሽ ሆኗል። በአንድ በኩል በአንድ ሳምንት ውስጥ ሁለት ከባድ ድሎችን አግኝተዋል። ከቀሩት ዘጠኝ ጨዋታዎች ውስጥ ሁለቱ ብቻ ከባድ ይመስላሉ። በሌላ በኩል ግን ለምን በዚህ መንገድ ለማሸነፍ ይጥራሉ? ለምን እንዲህ ከባድ እና ህመም የበዛበት መሆን አለበት? ልክ በለንደን ማራቶን ላይ የቪክቶሪያ ዘመን የውሃ ውስጥ መጥለቂያ ልብስ ለብሶ እንደመሮጥ ይከብዳል።
ኢምሬትስ ስታዲየም ገና ከጅምሩ በከፍተኛ ስሜት ውስጥ ነበር። አርሰናል ማሸነፍ ነበረበት። ነገር ግን በመጀመሪያዎቹ 45 ደቂቃዎች ድልን እንዴት ማምጣት እንዳለባቸው የሚያውቁ አይመስሉም ነበር። ለአንድ ሰዓት ያህል የታየው ትዕይንት እጅግ ብዙ ገንዘብ፣ ጉልበት እና እውቀት የፈሰሰበት ቢሆንም ጨዋታው ግን በጥንቃቄ የተሞላ ነበር። ደስታ እና ጨዋታው የተገደቡ ይመስላሉ። በተለይ አርሰናል ምንም አይነት ድፍረት ወይም አዲስ ፈጠራ አልታየበትም። ይህ ቡድን በመከላከል እና በመሃል ሜዳ ጠንካራ ቢሆንም፣ ግልጽ የሆነ የማጥቃት መታወቂያ የለውም። ቼልሲ የአርሰናልን ተጫዋቾች ለመጫን ግልጽ እቅድ ነበረው፤ አርሰናልም ለዚህ ጥሩ ምላሽ አልሰጠም። ይህ አሳሳቢ ነው።
በሌላ በኩል አርሰናል በብልሃት አሸንፏል። ከእንግዲህ እያንዳንዱ ድል ህመም የሚኖረው ከሆነ፣ ያንኑ ህመም ተቀብሎ ማሸነፍ ይሻላል። ማሸነፍ ሁልጊዜም ወደ አስፈሪ እና ጨለማ ቦታ ይወስዳል። የሚኬል አርቴታ ትልቁ ድክመት በሲስተም ላይ ያለው ከመጠን ያለፈ ጥገኝነት እና እንደ ሮቦት ያለው ግትርነት እንደሆነ ይነገራል። ነገር ግን ይህ ጥልቅ የሆነ የሰው ልጅ ድራማ ነው። አርሰናል ዋንጫውን ለማንሳት 50-50 ዕድል አለው። ምንም ቢፈጠር ግን ነገሩ እጅግ የሚስብ ነው። በአነስተኛ ስክሪን ላይ ለሚመለከተው ዓለም አቀፍ ገበያ ጨዋታው አስቀያሚ ቢመስልም ምንም አይደለም። እግር ኳስ ቀላል እንዲሆን አልታሰበም፤ ይህ ጨዋታም ቀላል አልነበረም። ነገር ግን ወደ ዋንጫው መስመር የተወሰደ ትልቅ እርምጃ ነው።